چوب و چماق

«لغت نامه دهخدا»

[بُ چُ] (ترکیب عطفی، از اتباع) (یادداشت مؤلف). رجوع به چوب و رجوع به چماق شود.
- چوب و چماق همراه داشتن یا با چوب و -چماق آمدن؛ متعرض بودن یا بتعرض بر کسی درآمدن.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر