«لغت نامه دهخدا»
[نَ] (اِ مرکب) روپاکی سرخ رنگ که بر سر بندند. (جهانگیری) (برهان) (ناظم الاطباء) (فرهنگ فارسی معین): آن شاه دروغین بین با اسبک و بازینک شنگینک و منگینک سر بسته بچوبینک. مولوی. || کاروانک. پرنده ای است شبیه بمرغ خانگی. (برهان). هوبره و کاروانک. (ناظم الاطباء). رجوع به چوبین و چوبینه شود.