چور

«لغت نامه دهخدا»

(اِ) (ترکی چول). چُل. بیابان. رجوع به چول شود.
- بیابان چور؛ بیابان بی آب و علف را گویند.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر