چوزه باز

«لغت نامه دهخدا»

[زَ / زِ] (نف مرکب) آنکه چوزه بازد. چوزگان ببازی گیرد. || آنکه چوز را ببازد. || زن پیر که مایل بمردان جوان باشد. (ناظم الاطباء). جوان سال پسند.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر