چوکده

«لغت نامه دهخدا»

[کَ دَ / دِ] (اِ) کفشی که گالش ها یعنی طایفه ای از دامداران جنگل نشین نواحی دیلمان و گیلان و مازندران در هنگام برف بپای خود می بندند تا در برف فرونروند. این کفش را بزبان اهل محل چوکده گویند. (از ایران باستان ج 2 ص 1083). چُغَتَه.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر