چهارابرو

«لغت نامه دهخدا»

[چَ / چِ اَ] (ص مرکب) شاهدی که خط پشت لب وی دمیده باشد || یک قسم از قلندران که موهای ریش و بروت و ابرو را میتراشند. رجوع به چارابرو شود. || (اِخ) صفتی برای بهمن ذوالحاجب. بهمن جادویه. بهمن چارابرو.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر