چهارخوان

«لغت نامه دهخدا»

[چَ / چِ خوا / خا] (اِ مرکب)چهارجوی بهشت. || (اِخ) کنایه از نیل و فرات و دجله و جیحون است. رجوع به چارخوان شود.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر