چهارشاه

«لغت نامه دهخدا»

[چَ / چِ] (اِ مرکب) چارشاه. در بازی ورق و آس چهار ورقی که بر آنها صورت شاه مصورست و بر حسب نوع خالی که همراه صورت شاه آید، شاه خاج یا گشنیز (ترفل)، شاه خال سیاه (پیک)، شاه خشت (کارو) و شاه دل (کور) نامیده شود.
- چهارشاه آوردن؛ جمع آوردن چهار ورق که صورت شاه بر آنها مصور باشد در یک نوبت و دست از بازی ورق یا آس.
- چهارشاهش به چهار آس خورد؛ تعبیری است از حریف قوی که برابر قویتر از خود قرار گیرد و مغلوب شود. گویند چون حریف حیلت و قوتی زیاده داشت دست از او برد. (امثال و حکم ج2 ص672).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر