«لغت نامه دهخدا»
[چَ / چِ ضَ] (اِ مرکب) بحر هفتم از اصول هفده گانهء موسیقی. (فرهنگ فارسی معین). || نواختن ضرب چنانکه در زورخانه ها معمول است. || کنایه از تراشیدن موی ریش و سبیل و ابرو چنانکه بعضی قلندران کنند. || لعن چهارضرب؛ لعنی که عوام متعصب شیعه کنند. رجوع به چارضرب و لعن شود.