«لغت نامه دهخدا»
[چَ / چِ طَ] (اِ مرکب) (مرکب از چهار + طبع) مراد گرمی و سردی و خشکی و تری است. (از غیاث اللغات) (آنندراج) : روزی دهان پنج حواس و چهارطبع خوالیگران نُه فلک و هفت اخترند. ناصرخسرو. ای مهر تو چون چهارطبع اندر خور وز پنج نماز شکر تو واجب تر.مسعودسعد. رنگ از دوسیه سفید بزدای ضدی ز چهارطبع بگشای.نظامی. رجوع به چارطبع شود.