چهارطبع

«لغت نامه دهخدا»

[چَ / چِ طَ] (اِ مرکب) (مرکب از چهار + طبع) مراد گرمی و سردی و خشکی و تری است. (از غیاث اللغات) (آنندراج) :
روزی دهان پنج حواس و چهارطبع
خوالیگران نُه فلک و هفت اخترند.
ناصرخسرو.
ای مهر تو چون چهارطبع اندر خور
وز پنج نماز شکر تو واجب تر.مسعودسعد.
رنگ از دوسیه سفید بزدای
ضدی ز چهارطبع بگشای.نظامی.
رجوع به چارطبع شود.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر