«لغت نامه دهخدا»
[چَ / چِ رُ] (عدد ترتیبی، ص نسبی) عدد ترتیبی، که در مرتبهء چهار قرار گیرد: اِرباع؛ چهارم به آب آمدن اشتر. (از تاج المصادر بیهقی). رابِع. رابِعَه. (منتهی الارب) : چهارم علی بود جفت بتول که او را بخوبی ستاید رسول.فردوسی. چهارم شمار سپهر بلند همی برگرفتی چه و چون و چند.فردوسی. یکی چون دیدهء یعقوب و دیگر چون رخ یوسف سدیگر چون دل فرعون، چهارم چون کف موسی. منوچهری. || انگشت چهارمین چون از سوی ابهام شمارند. || از درجهء چهارم (اصطلاح طب). رجوع به درجه شود. (یادداشت مؤلف). - تب چهارم؛ تب رِبع. حُمی الربع : اشترغاز بدو [ به انجدان ] نزدیک است و تب چهارم را سود دارد. (ذخیرهء خوارزمشاهی). - چهارم اسطرلاب؛ کنایه از قرآن است. رجوع به چارم اسطرلاب شود. - چهارم بلاد؛ اقلیم چهارم که آن خراسان است و منسوب به آفتاب میباشد. (شرفنامهء منیری).