چهارم

«لغت نامه دهخدا»

[چَ / چِ رُ] (عدد ترتیبی، ص نسبی) عدد ترتیبی، که در مرتبهء چهار قرار گیرد: اِرباع؛ چهارم به آب آمدن اشتر. (از تاج المصادر بیهقی). رابِع. رابِعَه. (منتهی الارب) :
چهارم علی بود جفت بتول
که او را بخوبی ستاید رسول.فردوسی.
چهارم شمار سپهر بلند
همی برگرفتی چه و چون و چند.فردوسی.
یکی چون دیدهء یعقوب و دیگر چون رخ یوسف
سدیگر چون دل فرعون، چهارم چون کف موسی.
منوچهری.
|| انگشت چهارمین چون از سوی ابهام شمارند. || از درجهء چهارم (اصطلاح طب). رجوع به درجه شود. (یادداشت مؤلف).
- تب چهارم؛ تب رِبع. حُمی الربع : اشترغاز بدو [ به انجدان ] نزدیک است و تب چهارم را سود دارد. (ذخیرهء خوارزمشاهی).
- چهارم اسطرلاب؛ کنایه از قرآن است. رجوع به چارم اسطرلاب شود.
- چهارم بلاد؛ اقلیم چهارم که آن خراسان است و منسوب به آفتاب میباشد. (شرفنامهء منیری).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر