چهارموج

«لغت نامه دهخدا»

[چَ / چِ مَ / مُو] (اِ مرکب)طوفان. گرداب. رجوع به چارموج شود.
- چهارموج بلا؛ بلا که از چهار جهت روی آورد. داهیه که از هر جانب روی کند. مجازاً به معنی بلای بزرگ. مصیبت عظیم. فتنهء تامه. بلای هول :
در میان چهارموج بلا
تو هم ای دل بلای ما شده ای.؟
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر