«لغت نامه دهخدا»
[چَ / چِ کَ دَ] (مص مرکب) استوار کردن و بستن با چهارمیخ. چهارمیخه کردن. || به چهارمیخ کشیدن. بند کردن : ببر طناب هوس پیش از آنکه ایامت چهار میخ کند زیر خیمهء خضرا.خاقانی. || لواطه کردن. (فرهنگ خطی). رجوع به چارمیخ کردن شود.