چهاری

«لغت نامه دهخدا»

[چَ / چِ] (ص نسبی) مرکب از عدد چهار و یاء نسبت. منسوب به عدد چهار.
- ده چهاری، نسبت به چهارده؛ چهاردهی :
من کیستم که بر من نتوان دروغ بستن
نه قرص آفتابم نه ماه ده چهاری.منوچهری.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر