«لغت نامه دهخدا»
[رَ / رِ کَ دَ] (مص مرکب) دلاوری کردن. شجاعت از خود نشان دادن : بدان کس دهم چیز او را که چیز از او بستد و چیرگی کرد نیز.فردوسی. چیرگی کردن در شعر ذیل از فرخی شاید به معنی پیشدستی کردن باشد : به روز جنگ مر او را (باز) به چشم بسته برند نه زآن قبل که ز جنگ آیدش نهیب و ملال ولیکن از پی آن کو چو خصم دید ز دور بی آنکه وقت بود چیرگی کند به قتال. فرخی. || گستاخ شدن. بی ادب شدن. || غضبناک شدن. (ناظم الاطباء).