چیره زبان

«لغت نامه دهخدا»

[رَ / رِ زَ] (ص مرکب)زبان آور. نطاق. بلیغ. (ناظم الاطباء). گشاده زبان. سخندان. حرّاف (در تداول فارسی زبانان). فصیح :
بشد مرد بیدار چیره زبان
بنزدیک سالار هاماوران.فردوسی.
بجستند زآن انجمن هردوان
یکی پاکدل مرد چیره زبان.فردوسی.
چنان چون ببایست چیره زبان
جهاندیده و گرد و روشن روان.فردوسی.
کزین مرد چینی چیره زبان
فتاده ستم از دین خود در گمان.
فردوسی.
گفت که مسعودسعد شاعر چیره زبان
دیدی عدلی که خلق یاد ندارد چنان.
مسعودسعد.
- چیره زبان بودن؛ فصیح و بلیغ بودن. زبان آور و سخندان بودن :
که بسیاردان بود و چیره زبان
هشیوار و بینادل و بدگمان.فردوسی.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر