چیره زبانی

«لغت نامه دهخدا»

[رَ / رِ زَ] (حامص مرکب)زبان آوری. سخندانی. فصاحت. بلاغت. گشاده زبانی :
جوانی گذشت و چیره زبانی
طبعم گرفت نیز گرانی.رودکی.
به خاموش چیره زبانی دهد
به فرتوت زور جوانی دهد.
اسدی (گرشاسب نامه).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر