«لغت نامه دهخدا»
(اِ) حاصل چیدن. (یادداشت مؤلف). یک بار چیدن. یک دفعه بریدن سبزیهائی که چند بار توان چیدن. یک بار درو. حصاد، چین اول تره و یونجه و امثال آن: چین دوم شبدر. تره هشت چین دارد. (یادداشت مؤلف). رجوع به درو شود. - شاه چین؛ آن نوبت از چیدن که به فراوانی و کمال از دیگر نوبتها برتر بود. || چیده. چیده شده. - ته چین؛ چیده شده در بن و زیر چیزی. - || نوعی پلو با گوشت و ماست و زعفران. - دارچین؛ چیده شده از درخت. - دست چین؛ چیده شده با دست سلامت میوه و دقت را. - سبدچین؛ چیده شده در سبد. - سنگ چین؛ به سنگ برآورده. - شب چین؛ چیده شده به گاه شب. - صبح چین؛ چیده شده به صبح. از بوته یا شاخه جداشده به وقت صبح.