چینه چین

«لغت نامه دهخدا»

[نَ / نِ] (نف مرکب) دانه چین. که دانه از زمین برگیرد. دان جمع کن :
زاغ سیه روی بود چینه چین
چرغ سیه چشم بود دوربین.امیرخسرو.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر