«لغت نامه دهخدا»
[ثِ ثِ] (ع ص مرکب، از اتباع). ترکهم حاث باث؛ گذاشت ایشان را پراکنده و متفرق. حوث بوث. حوثاً بوثاً. رجوع به حوث و بوث شود.