«لغت نامه دهخدا»
[خوا / خا جَ] (اِخ) یکی از رجال عصر تیموری. در حبیب السیر آمده است:«و در خلال آن احوال ایلچی شاه شجاع از فارس رسیده و مکتوبی را که در وقت سکرات موت نوشته بود و اولاد خود را سفارش نموده رسانید. آن حضرت در جواب آن کتابت بمضمون آیهء کریمهء و اذا حییتم بتحیه فحیوا باحسن منها، (قرآن 4/86). عمل فرمود. کریمه ای از خاندان مظفری را جهه امیرزاده پیرمحمدبن عمر شیخ خواستگاری کرد و حاجی خواجه را جهه اتمام آن مهم مصحوب ایلچی بشیراز فرستاد... و چون قرین سعادت و اقبال قبه الاسلام بلخ را محل نصب سرادقات جاه و جلال ساخت حاجی خواجه و ایلچیان که پیش از این جهه خواستگاری مخدره ای از دودمان مظفری بجانب شیراز رفته بودند بازآمدند و دختر سلطان اویس بن شاه شجاع را جهه شاهزاده پیر محمد بن عمر شیخ آوردند...» رجوع به حبط ج 2 ص 138 و 139 شود.