«لغت نامه دهخدا»
[رِ] (اِخ) ابن حاطب بن حارث بن معمربن حبیب بن وهب بن حذافه بن جمح القرشی الجمحی. صحابی است و از پیغمبر (ص) روایت دارد و روایت او را ابوداود و نسائی ضبط کرده اند و در نص حدیث او آمده است که «عهد الینا رسول الله صلی الله علیه و آله و سلم» بنابراین ابن حبان که وی را در زمرهء تابعین شمرده مشتبه است. چنانکه ابن عبدالبر و زهری می آورند پدر حارث بحبشه هجرت کرده و حارث و برادر او محمد در حبشه زاده اند و حارث از محمد بزرگ تر است و از گفتهء مصعب چنین بر می آید که تولد حارث پیش از هجرت بحبشه و مولد محمد در آنجا بوده است. مصعب زبیری گوید که حارث عامل مروان بر مدینه ونیز عامل پسر او، عبدالملک بمکه بود(1) و حسین ابن حارث و جز او از وی روایت کنند. رجوع بکتاب الاستیعاب چ حیدرآباد ج 1 ص 109 و کتاب الاصابه چ مصر سنهء 1323 ج 1 ص 289، شود. (1) - در کتاب الاستیعاب چ حیدرآباد ج 1 ص 109، آمده است که ابن الزبیر حارث را، در سنهء 66 ه . ق. بعمل مکه گماشت.