«لغت نامه دهخدا»
[رِ] (اِخ) ابن حسان بن کلدهء بکری. و بقولی ربعی، ذهلی. و بعضی او را حارث بن یزیدبن حسان، و برخی حریث بن حسان، گفته اند. وی از بطن بنی ذهل بن شیبان است. ابووائل و سماک بن حرب و ایادبن لقیط از او روایت آرند. بغوی گوید حارث ساکن بادیه بود و طبرانی بنقل از طریق سماک بن حرب گوید آنگاه که حارث بدرک صحبت پیغمبر(ص) نائل آمد زنی بحبالهء نکاح آورد و عرب را رسم چنان بود که داماد باید تا چند روز در خانه ماند، در این امر با وی سخن گفتند او گفت:«والله ان امرأهً تمنعنی من صلاه الغداه فی جمع لا مرأه سوء» و یا بروایت خود او، آنگاه بخدمت رسول (ص) رسیده است که رسول صلوات الله علیه عمروبن العاص را بغزوهء سلاسل فرستاده بود. عسقلانی حدس میزند که حارث بن حسانی را که احنف پس از فتح خراسان، بسرخس فرستاد همین حارث است. رجوع به کتاب الاستیعاب چ حیدرآباد ج 1 ص 109 و کتاب الاصابه چ مصر سنهء 1323 ج1 ص290 شود. و در الاعلام زرکلی آمده است: ابن حسان ذهلی بکری از شرفا و سادات و فرمانروایان و شجعان صحابه است او وقعهء جمل را درک کرده است و در این جنگ، در سنهء 36 ه . ق. با پسر و پنج تن از کسان خود کشته شد. رجوع به الاعلام زرکلی ج 1 ص 201 شود.