«لغت نامه دهخدا»
[رِ] (اِخ) ابن صِمَّه بن عمروبن عتیک بن عمروبن عامر(1)بن مالک بن النجار، مکنی به ابوسعد. وی از بنومبذول، از قبیلهء خزرج و پدر ابی جهیم است و از این رو بعضی بغلط او را با کنیه ابوجهیم ذکر کرده اند. موسی بن عقبه و ابن اسحاق و ابن عبدربه، در عقدالفرید، دیگران و او را صحابی بدری گفته اند. و شاعری در این جنگ گوید: یا رب ان الحارث بن الصمه اهل وفأ صادق و ذمه اقبل فی مهامه مهمه فی لیله ظلماء مد لهمه یسوق بالنبی هادی الامه یلتمس الجنه فیما ثمه. و ابن عبدالبر گوید حارث جنگ احد را نیز دریافته است. و آنگاه که در این وقعه مردم بپراکندند او با پیغمبر (ص) پایداری کرد و بر مرگ با آن حضرت بیعت کرد. و بقول صاحب امتاع الاسماع یکی از هفت تن انصاری بود که با پیغمبر (ص) بماندند. و یکی از پنج تن انصاری است که بر مرگ با رسول اکرم بیعت کردند و عثمان بن عبدالله مخزومی را در این وقعه بکشت و سلاح و زره و خود او بتصرف در آورد. ابن اسحاق، در مغازی وابن عبدالبر، در استیعاب، و ابوالاسود، در عروه، و مقریزی در امتاع الاسماع، آرند که وی در بئرمعونه بشهادت رسید. ابن شاهین گوید پیغمبر (ص) او را با صهیب بن سنان اخوت داد. رجوع به عقدالفرید چ محمد سعید العریان ج 3 ص 328 و کتاب الاستیعاب ج 1 ص 111 و 112 و کتاب الاصابه چ مصر سنهء 1323 ج 1 ص 294 و امتاع الاسماع مقریزی ص 94 و 131 و 132 و 138 و 140 و 141 و 153 و 171 و 172 شود. (1) - عامر را مبذول نیز گویند که جد بطنی است از قبیلهء خزرج. و این تیره در تواریخ بنام مبذول معروف است.