«لغت نامه دهخدا»
[رِ] (اِخ) ابن عامربن نوفل معروف به صاحب الرفاده(1) از بزرگان قریش و از جماعت بنی نوفل است و رفاده او را بود و در وقعهء بدر کشته شد. رجوع به عقدالفرید چ محمد سعیدالعریان ج 3 ص 260 و ص 264، و امتاع الاسماع ص 152 و 175 و 176 شود. (1) - صاحب منتهی الارب در یکی از معانی رفاده آرد: «مالی که قریش در جاهلیت بجهت حاجیان بیرون آوردندی و بدان برای ایشان گندم و مویز خریدندی و کانت الرفاده والسقایه لبنی هاشم...».