«لغت نامه دهخدا»
[رِ] (اِخ) ابن عبدالله بن وهب الازدی النمری الدوسی. او محدثی نزیل فلسطین و بقولی صحابی است. ابن منده گوید که بخاری او را صحابی گفته است و باسنادی ضعیف از مغر(1)بن عیاض بن حارث بن عبدالله بن وهب دوسی روایت کند که حارث با پدر خود؛ از هفتاد تن وفد قبیله دوس بود و حارث در خدمت رسول بماند و پدر او بسراه باز گشت(2). ابن سعد و خلیفه بن خیاط او را از طبقهء اولادی تابعین گفته اند او وقعهء یرموک را با خالدبن ولید درک کرده است و در جنگ صفین با معاویه بود و از طرف او سالاری پیادگان فلسطین داشت. واقدی گوید که وی از عقلاء و اخیار مسلمین است. ابن عساکر گوید که سفیان بن عون از هر لشکری از لشکریان شام مردمی را که اهل نجدت و عفاف و سیاست بودند برگزید و اینان عدت او بودند و از مردم برگزیدگان فلسطین یکی حارث بود و او راست در رثاء سفیان: اعینی ان انفدتما الدمع فاسکبا دمایان سفیان بن عون فودعا معاوی من للروم جاشت واقبلت علیک ولا سفیان للداع ان دعا لبیک علی سفیان شعث ارامل و ارمله شعثاء فی الثغر ضیعا ویبک علی سفیان کل طمره و کل طمر سارح قد تخلعا اقام التقی والجد والحزم والنهی بحرقه ما غنی الحمام و سجعا. و او جدایی زهیر عبدالرحمن بن مغراءبن حارث دوسی رازی محدث است. رجوع به کتاب استیعاب چ حیدرآباد ج 1 ص 112، و تهذیب تاریخ کبیر ابن عساکر چ شام ج 3 ص 451 و کتاب الاصابه چ مصر سنهء 1323 ج 1 ص 295 شود. (1) - در کتاب الاستیعاب ج 1 ص 112 «مغراء» آمده است. (2) - در تهدیب تاریخ ابن عساکر چ شام ج 3 ص 451باخراج ابن منده و حافظ،آمده است که خود او بسراه بازگشت نه پدر او. ونیز در همان جا آمده که حارث در هنگام رحلت رسول (ص) بمدینه بود.