حارث

«لغت نامه دهخدا»

[رِ] (اِخ) ابن عبدالله بن وهب الازدی النمری الدوسی. او محدثی نزیل فلسطین و بقولی صحابی است. ابن منده گوید که بخاری او را صحابی گفته است و باسنادی ضعیف از مغر(1)بن عیاض بن حارث بن عبدالله بن وهب دوسی روایت کند که حارث با پدر خود؛ از هفتاد تن وفد قبیله دوس بود و حارث در خدمت رسول بماند و پدر او بسراه باز گشت(2). ابن سعد و خلیفه بن خیاط او را از طبقهء اولادی تابعین گفته اند او وقعهء یرموک را با خالدبن ولید درک کرده است و در جنگ صفین با معاویه بود و از طرف او سالاری پیادگان فلسطین داشت. واقدی گوید که وی از عقلاء و اخیار مسلمین است. ابن عساکر گوید که سفیان بن عون از هر لشکری از لشکریان شام مردمی را که اهل نجدت و عفاف و سیاست بودند برگزید و اینان عدت او بودند و از مردم برگزیدگان فلسطین یکی حارث بود و او راست در رثاء سفیان:
اعینی ان انفدتما الدمع فاسکبا
دمایان سفیان بن عون فودعا
معاوی من للروم جاشت واقبلت
علیک ولا سفیان للداع ان دعا
لبیک علی سفیان شعث ارامل
و ارمله شعثاء فی الثغر ضیعا
ویبک علی سفیان کل طمره
و کل طمر سارح قد تخلعا
اقام التقی والجد والحزم والنهی
بحرقه ما غنی الحمام و سجعا.
و او جدایی زهیر عبدالرحمن بن مغراءبن حارث دوسی رازی محدث است. رجوع به کتاب استیعاب چ حیدرآباد ج 1 ص 112، و تهذیب تاریخ کبیر ابن عساکر چ شام ج 3 ص 451 و کتاب الاصابه چ مصر سنهء 1323 ج 1 ص 295 شود.
(1) - در کتاب الاستیعاب ج 1 ص 112 «مغراء» آمده است.
(2) - در تهدیب تاریخ ابن عساکر چ شام ج 3 ص 451باخراج ابن منده و حافظ،آمده است که خود او بسراه بازگشت نه پدر او. ونیز در همان جا آمده که حارث در هنگام رحلت رسول (ص) بمدینه بود.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر