حارث

«لغت نامه دهخدا»

[رِ] (اِخ) ابن وهب. و بقولی وهبان، از قبیلهء بنی عدی بن دئل صحابی است و با وفد بنی عبدبن عدی بخدمت پیغمبر(ص) رسید. زبیر، در موفقیات از طریق یحیی بن محمد بن عبدالله بن ثوبان آرد که عمر، ابوموسی و قدامه بن مطعون و ابوهریره و حارث بن وهب را از کار برکنار کرد و نیمی از اموال هر یک بستد و حارث را گفت: «ما قلاص واعبد بعتها بمائه(1) دینار». حارث گفت:«خرجت بنفقه معی فتجرت فیها.» عمر گفت: «اما والله ما بعثناک للتجاره فی اموال المسلین:(2) ثم امره ان یحملها»(3) حارث گفت: «والله لا عملت لک عملا بعدها»(4) عمر گفت: «تبدل حتی استعملک»(5). رجوع به عقدالفرید چ محمد سعیدالعریان ج 1 ص 38 و رجوع به کتاب الاصابه چ مصر سنهء 1323 ج 1 ص 46 و ص 308 شود.
(1) - در عقدالفرید: مائتی.
(2) - در عقدالفرید: اما والله ما بعثناکم لتتجروا فی اموال المسلمین.
(3) - در عقدالفرید: ادها.
(4) - در عقدالفرید: اما والله لاعملت عملا بعدها.
(5) - در عقدالفرید: انتظر حتی استعملک.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر