«لغت نامه دهخدا»
[رِ] (اِخ) ابن وهب. و بقولی وهبان، از قبیلهء بنی عدی بن دئل صحابی است و با وفد بنی عبدبن عدی بخدمت پیغمبر(ص) رسید. زبیر، در موفقیات از طریق یحیی بن محمد بن عبدالله بن ثوبان آرد که عمر، ابوموسی و قدامه بن مطعون و ابوهریره و حارث بن وهب را از کار برکنار کرد و نیمی از اموال هر یک بستد و حارث را گفت: «ما قلاص واعبد بعتها بمائه(1) دینار». حارث گفت:«خرجت بنفقه معی فتجرت فیها.» عمر گفت: «اما والله ما بعثناک للتجاره فی اموال المسلین:(2) ثم امره ان یحملها»(3) حارث گفت: «والله لا عملت لک عملا بعدها»(4) عمر گفت: «تبدل حتی استعملک»(5). رجوع به عقدالفرید چ محمد سعیدالعریان ج 1 ص 38 و رجوع به کتاب الاصابه چ مصر سنهء 1323 ج 1 ص 46 و ص 308 شود. (1) - در عقدالفرید: مائتی. (2) - در عقدالفرید: اما والله ما بعثناکم لتتجروا فی اموال المسلمین. (3) - در عقدالفرید: ادها. (4) - در عقدالفرید: اما والله لاعملت عملا بعدها. (5) - در عقدالفرید: انتظر حتی استعملک.