«لغت نامه دهخدا»
[رِ ثَ] (اِخ) ابن جابر العبدی، از قبیلهء عبدالقیس. از بطن بنی عصر. در وفدی از عبدقیس بخدمت پیغمبر(ص) رسیده است. در باب این وفد قصه ای است بدین قرار: آنگاه که اشج عبدالقیس یعنی منذربن عابدبن حارث بن منذربن نعمان عبدی اسلام آورد و مدتی هم اسلام خود را پنهان میداشت، در سال فتح مکه با شانزده تن از بزرگان بقصد رسیدن بخدمت پیغمبر(ص) آهنگ مدینه کردند، و یکی از این شانزده تن حارثه بود، ولی در شب پیش از روز رسیدن آنان پیغمبر(ص) عزم فتح مکه را جزم و بدان سوی متوجه شده و در باب این وفد فرموده است: «لیأتین رکب من قبل المشرق ولم یکرهوا علی الاسلام لصاحبهم علامه» و چون رسول (ص) بمدینه بازگشت شرف حضور بخدمت او را یافتند. رجوع به کتاب الاصابه چ مصر سنهء 1323 ج 1 ص 310 و ج 3 ص 236 شود.