«لغت نامه دهخدا»
[رِ] (اِخ) علاءالدین شیخ الاسلام. نعمان ثانی و کان معانی و منبع علوم شریعت و مطلع خورشید حقیقت و آفتاب فلک فضل و بزرگواری و آسمان مجد و نیکوکاری و معمار دیار علم و معیار دینار حلم، اگر چه بکمال بزرگی مشهور بود فاما از قصد فلک غدار رنجور بود. مدتی مدید در خوارزم شهربند شد و من سعادت خدمت او در آنجا دریافتم و از او اجازت احادیث ستدم و در خدمت او روزی چند فواید اقتباس کردم و کمال قدر و بزرگی او از آن برتر است که کسی او را بشعر نسبت کند یا او را بدان مباهات بود اما شاید که بجهت تشحیذ خاطر وقتی نفثه المصدوری پرداخته است و این رباعی از وی روایت کرده اند: یا رب من تشنه جام خون چند کشم بار ستم طاس نگون چند کشم از بهر دو لقمه نان که هم دادهء تست من منت هر ناکس دون چند کشم. و این رباعی هم از وی نقل کرده اند در آن وقت که بخوارزم رفت: حالی باری بر آتشم تا چه شود خاکی است همیشه مفرشم تا چه شود بر ناخوشی دهر خوشم تا چه شود تو میکن [ میکش ] من همی کشم تا چه شود. و در قصبهء کاریز در جوار مشهد طوس خانقاهی است بر دیوار آن خانقاه قصیده ای تازی در مدح خاندان نبوت نوشته و تخلص بعلی بن موسی الرضاء (ع) کرده بر قافیت میم چون ایراد اشعار تازی تکفل نکرده ایم بر این اقتصار افتاد. (لباب الالباب ج 1 ص 209 و 210) هدایت در ریاض العارفین آرد: حارثی مروزی. فاضلی دانشور و شیخی معرفت گستر، مدتها در مرو و بلخ شیخ الاسلامی کرده از محبان صدق اندیش و سخن سنجان مدحت کیش اهل بیت رسالت و حضرات أئمهء معصومین (ع) بوده و از همگنان گوی مفاخرت ربوده. قصاید بسیار بزبان عربی در مدایح آن بزرگواران منظوم کرده غالب اشعارش بدان زبان است.(1)(ریاض العارفین چ 1305 ص 185). (1) - در اینجا هدایت رباعی دوم او را نقل کرده است.