حارقه

«لغت نامه دهخدا»

[رِ قَ] (ع ص، اِ) تأنیث حارق. || آتش. (منتهی الارب). || زن تنگ اندام. (مهذب الاسماء). زن تنگ شرم. (از منتهی الارب). || زنی که زنان همسایه را دشنام بسیار دهد. (منتهی الارب). || آن جا که ران بسرین پیوندد. (مهذب الاسماء). || زن که جماع دهد مرد را بنصف اسفل و نصف اعلای خود بکار دیگر مشغول دارد. (منتهی الارب). || زن مغلوب الشهوه. حتی تحرق انیابها بعضها علی بعض اشفاقاً من ان تبلغ الشهوه بها الشهیق اوالنخیر. (منتهی الارب). || (مص) آرامش با زن بر پهلو خوابانیده یا همچو شتر خوابانیده. (منتهی الارب).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر