حاضنه

«لغت نامه دهخدا»

[ضِ نَ] (ع ص، اِ) نعت فاعلی. دایه و آنکه بجای وی باشد در تعهد بچه. (منتهی الارب). دایگان. (دستوراللغه). پیشکاره. زن پیشکار. پیشکار : سلامه حاضنهء ابراهیم بن رسول الله (ص) بود. || مرغ که بر خایه نشسته بود. (مهذب الاسماء). || خرمابن که خوشه های خرد دارد، او النخله التی خرجت کبائسها و قصرت عراجینها. ج، حواضن.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر