«لغت نامه دهخدا»
[فِ رَ] (ع اِ) مؤنث حافر. || اوّل هر چیزی، یقال: التقوا فاقتلوا عند الحافره؛ یعنی در اول دچار شدن. (منتهی الارب). رجع علی حافرته؛ بازگشت به همان راه که آمده بود. (منتهی الارب). یقولون اَ انّا لمردودون فی الحافره. (قرآن 79/10)؛ آیا ما ردشدگانیم در حالت اوّل؟ (تفسیر ابوالفتوح چ 1 ج 5 ص 467). فی المثل: النقد عند الحافره او عند الحافر؛ یعنی در اول کلمه. و اصله ان الخیل اکرم ما کانت عندهم و کانوا لایبیعونها نسئه یقول له الرجل للرجل؛ ای لایزول حافره حتی یأخذ ثمنه و کانوا یقولونها عند السبق و الرّهان؛ ای اوّل ما یقع حافرالفرس علی الحافر؛ ای المحفوره فقد وجب النقد. هذا اصله ثم کثر حتی استعمل فی کل اولیه. (منتهی الارب).