حافظ

«لغت نامه دهخدا»

[فِ] (اِخ) ابوعبدالله حسین بن احمدبن محمد بن طلحه بن محمد بن عثمان حافظ. شیخی بود که جامهء مردم در گرمابه های کرخ بغداد نگاهداری میکرد. ابونصر بورمانی (؟) اصفهانی در روایت خود از او، وی را به لقب حافظ خوانده است. و او مردی صالح بود، و سمعانی گوید: لایعرف شیئاً ما من الحدیث عن انه (؟) سمع الحدیث عن ابی عمر عبدالواحدبن محمد بن مهدی الفارسی، و ابی سعد احمدبن محمد بن احمد المالینی، و ابی الحسن محمد بن عبیدالله الخفافی، و ابی القاسم الحسن بن الحسن بن المنذر القاضی، ابی سهل محمودبن عمر العکبری و غیرهم. و کسان ذیل از او روایت کرده اند: ابوعبدالله محمد بن حسن بن باعنان مقری، و ابومحمد میفین بن ابراهیم بن مفندهء صوفی در اصفهان و ابوعبدالله محمد بن احمد عبدالقاهر طوسی در موصل و ابوالفتح محمد بن عبدالباقی بن بطی در مکه و ابوالقاسم علی بن طرازبن محمد رینی و ابوعبدالله حسین بن محمد بن علی خزفی در بغداد و ابوجعفر حنبل بن علی سحری در هرات و ابوالغنایم اسماعیل بن محمد بن قاسم موسوی در مرو و عدهء بسیاری جز ایشان نزدیک چهل تن. وی در ماه صفر سال 493 ه . ق. درگذشت و در گورستان جامع منصور دفن شد. (سمعانی ص 150 ب).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر