«لغت نامه دهخدا»
[فِ] (اِخ) احمد (خواجه...). حفظ کلام دارد و از مردم هرات است. او راست: گفتمش در نظر آن رخ بصفای قمر است زیر لب خنده زنان گفت صفای دگر است. (ترجمهء مجالس النفائس ص 152).