«لغت نامه دهخدا»
[فِ] (اِخ) اصفهانی، ابوالحسن طاهربن عرب بن ابراهیم، ملقب به فخرالدین و معروف به حافظ اصفهانی یا حافظ طاهر. از قراء معروف. او راست: تجویدالقرآن به فارسی و منهل العطشان و القرائه المفرده لابی عمرو، و القرائه المفرده لابن عامر و القرائه المفرده لحمزه، و القرائه المفرده لنافع و شرح شاطبیه. همه بفارسی. وی در مقدمهء قرائه مفردهء ابن عامر خود را شاگرد محمد بن محمد بن الجزری متوفی 833 ه . ق. معرفی کرده. اجازهء روایتی و قرائتی از این مرد بخط خود در سه صفحه برای ابوالمعارف نجم الدین محمد سعدی حموئی شیرازی بتاریخ 857 نوشته که در مجموعهء کنزالسالکین نزد آقای فخرالدین موجود است. رجوع به الذریعه ج 3 ص 368 و ج 8 ص 68 و 69 شود.