«لغت نامه دهخدا»
[فِ ظِ حَلْ] (اِخ)بروزگار دولت خاقان کبیر شاهرخ سلطان حافظ یکی از شعرای متعین بود و سخن او شهرتی داشت و این غزل او راست: ای بدو چشم تو نظربازیم از نظر خویش نه اندازیم ای ز قدت جمله سرافرازیم وقت بشد باز که بنوازیم مرد رقیب تو چو دیدم ترا کشته شد آن کافر و من غازیم چند چو چنگم بدهی گوشمال وقت شد ای شاه که بنوازیم «دید چو سرگشتگی من بعشق خاست فلک نیز به انبازیم» حافظ حلوائیم و از کمال معتقد حافظ شیرازیم. (تذکره الشعراء دولتشاه صص 463-464).