حافظ عراقی

«لغت نامه دهخدا»

[فِ ظِ عِ] (اِخ) ابوالفضل عبدالرحیم بن حسین بن عبدالرحمن، معروف به حافظ عراقی. محدث کبیر کردنژاد. مولد او بسال 725 ه . ق./ 1325 م. در رازنان از اعمال شهر اربل است و با پدر در کودکی به مصر شد و سفری به مکه و مدینه و قدس و دمشق و بعلبک و حماه کرد، سپس به غزّه و نابلس و مصر بازگشت، و در قاهره بسال 806 ه . ق./1404 م. بدرود زندگانی گفت. او راست: «المغنی عن حمل الاسفار فی الاسفار» و «نکت منهاج البیضاوی» در اصول و «ذیل علی المیزان» و «الفیه» در غریب حدیث (خطی) و «نظم سیرت نبوی» و «تخریج احادیث الاحیاء» در چهار جزء و «تقریب الاسانید» و «ذیل علی ذیل العبر ذهبی» و «المعجم» در شرح احوال عده ای از رجال قرن هشتم هجری و «التقیید و الایضاح» در اصطلاحات حدیث (خطی) . و «شرح تقریب» (خطی) . و بسیاری دیگر از کتب. رجوع به الضوءاللامع فی القرن التاسع و ذیل طبقات الحفاظ و لحظ الالحاظ و الاعلام زرکلی ج2 ص516 شود. و نیز او راست ذیل بر «عبرالاعصار و خبرالامصار» تألیف حسینی (متوفی بسال 767). (کشف الظنون در عنوان «عبر...»).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر