«لغت نامه دهخدا»
[فِ ظِ مُ] (اِخ)ابوعبدالرحمن شیخ جمال الدین. از تلامیذ نووی. فقیه عالم به مذهب، متبحر در اصول، مشهور در ادب و عالم حدیث و حافظ اسانید است و چون نووی درگذشت دو تصنیف پاکنویس ناشده بجای ماند، یکی از آن دو تهذیب الاسماء و اللغات است و دیگر طبقات الفقهاء که ملخصی از طبقات ابن الصلاح است و حافظ مزنی آن دو را تخریج و پاکنویس کرد و به بهترین وجه مرتب گردانید و فتاوای مشهورهء نووی را بر آن تعلیق کرد. وفات حافظ بسال 687 ه . ق. است. (طبقات الشافعیهء ابی بکربن هدایه الله الحسینی المصنف صص 87-88).