حافه

«لغت نامه دهخدا»

[فَ] (ع ص، اِ) جِ حائف، بمعنی ستمگر. || (اِخ) نام موضعی است. (منتهی الارب).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر