حامضه

«لغت نامه دهخدا»

[مِ ضَ] (ع ص) نعت فاعلی مؤنث از حمض و حموض (منتهی الارب) و حموضه. || ابل حامضه؛ شتران شورگیاه خورنده. ج، حوامض. شترانی که گیاه شور خورده باشند.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر