حامل موقوف متولد

«لغت نامه دهخدا»

[مِ لِ مَ / مُو فِ مُ تَ وَلْ لِ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب) نزد شعرا آنست که حامل ناخوانده و نانوشته معلوم گردد، مثاله، شعر:
در حسن ترا کسی نماند الا
خورشید که صبح سر برون آرد تا
خدمت کند و پای تو بوسد اما
بینی تو بسوی او چو تابندهء ما(1).
همهء مصراعها موقوفند و حامل مصراع اخیر نانوشته معلوم میگردد، و آن بیتی است. کذا فی جامع الصنایع. (کشاف اصطلاحات الفنون).
(1) - بقول آنندراج شعر از امیرخسرو دهلوی است.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر