حبان

«لغت نامه دهخدا»

[حَبْ با] (اِخ) ابن منقذبن عمروبن عطیه بن خنساءبن مبذول بن عمروبن غنم بن مازن نجار انصاری خزرجی مازنی. ابن عبدالبر و ابن منده و ابن اثیر او را در عداد صحابه شمرده و گویند غزوهء احد و غزوات پس از آن را درک کرده و در خلافت عثمان درگذشته است. (تنقیح المقال ج1 ص250). عسقلانی از شافعی و حاکم و دارقطنی و جز ایشان نقل کند که ضعیف الحال است. پسر او واسع بن حبان گفته است که او کور بود، و پیغمبر در خرید و فروش سه روز خیار غبن برای او گذاشت، و در این داستان خلاف است که برای او یا برای پدرش منقذ روی داده است. (الاصابه ج1 ص316). ابن عبدالبر اضافه می کند که وی اروی الصغری بنت ربیعه بن حارث بن عبدالمطلب هاشمیه را تزویج کرد و از او دو فرزند داشت یکی یحیی بن حبان و دیگری واسع بن حبان و پسر یحیی بنام محمد بن یحیی بن حبان استاد مالک است و صاحب موطأ از او نقل آورده است. سمعانی (ص152 الف) او را حبان بن مقعد گفته است. رجوع به الاستیعاب ج1 ص137 و قاموس الاعلام ترکی شود.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر