«لغت نامه دهخدا»
[حَبْ بُزْ زَ] (ع اِ مرکب)صاحب اختیارات گوید: بپارسی دانهء مویز گویند. طبیعت وی سرد بود در اوّل و خشک بود در دوّم و شکم را ببندد و مقدار مأخوذ از وی پنج درم بود و مضرّ بود به امعاء و مصلح وی کتیرا بود.