حب بنفشه

«لغت نامه دهخدا»

[حَبْ بِ بَ نَ شَ / شِ](ترکیب اضافی، اِ مرکب) رمد و صداع را نفع دهد و درد شقیقه دفع کند. صفت آن: بنفشه دو مثقال، تربد یک مثقال، رب سوس و پوست هلیلهء زرد و انیسون از هر یک نیم درم، برگ گلسرخ و سقمونیا از هر یک دانگی، همه را کوفته و بیخته به آب بادیان بسریشند و حب ها ساخته در قند بقوام آورده، غلطانند و سحر فروبرند.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر