حبر

«لغت نامه دهخدا»

[حَ بَ] (ع مص) به شدن زخم. حَبر. حَبرَه. حُبوُر. || شادی. سرور. شاد کردن. و رجوع به حبر شود. || ضرب و نشان آن باقی ماندن. || تازه شدن زخم. نو شدن جراحت: حبرت یده؛ به شد دست او و گرهی بر جای ماند در استخوان. || حبر اسنان؛ زرد شدن دندانها. || حبر در ارض؛ بسیار نبات شدن.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر