حبرکی

«لغت نامه دهخدا»

[حَ بَ کا] (ع اِ) کنه. || ابر غلیظ. || ریگ توبرتو. || (ص) مرد سطبرگردن ضعیف پا و درازپشت و کوتاه پا. (منتهی الارب). مردم درازپشت کوتاه پای. ج، حبرکیات. (مهذب الاسماء). || قومی حبرکی؛ نیست شدگان و هالک. (منتهی الارب).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر