حبسان

«لغت نامه دهخدا»

[حُ] (اِخ) آبی است در راه غربی حاج از کوفه. زنی از طائفهء کنده، در رثاء کسان خویش که بنوزمان در حبسان کشته بودند، گوید :
سقی مستهل الغیث اجداث فتیهٍ
بحبسانَ و لینا نحورهم الدما
صَلوا معمعان الحرب حتی تخرموا
مقاحیم اذهاب الکماه التقحما
هوت امهم ماذا بهم یوم صرعوا
بحبسان من اسباب مجد تهدما
ابوان یفرّوا و القنا فی صُدورهم
فماتوا و لم یَرقوا من الموت سلما
و لو أنهم فّروا لکانوا أعزّهً
و لکن رأوا صبراً علی الموت أکرماً.
(معجم البلدان).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر