حبط تمیمی

«لغت نامه دهخدا»

[حَ بِ / حَ بَ] (اِخ) لقب حارث بن مالک بن عمرو. (الاعلام زرکلی). و اولاد او را حبطات گویند. و حبطی منسوب است به او. (سمعانی).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر