حبق

«لغت نامه دهخدا»

[حَ بَ] (ع اِ) هر نبات مابین شجر و گیاه. بُته. بوتَه.(1) و چون مطلق گویند، مراد پودنهء وحشی است. بودنج برّی. پودینه. (منتهی الارب). غاغ. پونه. فودنج برّی. فوتنج. پونه. حبق الماء. حبق التمساح. نمام. فوتنج نهری. نعنع الماء. و صاحب برهان گوید: گرم و خشک است در سیم. و داءالفیل را نافع است.(2) ابوعبید از اصمعی نقل کند که: عرب پودنه را حبق گوید و پودنهء نهری را به رومی کانجون (؟) و به سریانی او را مثیان دمیا (؟) گویند و کوهی را فلعلک گویند و به جای کاف قاف گفته اند و رازی او را زنجبیل الکلب خوانده و حبق دشتی و انواع او را عرب فوتنج گوید و بستانی را نعنع. دیسقوریدوس گوید: برگ پودنه کوهی سیادروح (ببادروج؟) مشابهت دارد و گل او قرمیزی (فرفیری؟) بود و ساق نبات او چهارسر بود و بعضی به سعتر عدس (؟) مشابهت دارد و این نوع را، سعتر دشتی گویند و نوع دیگر از او به پودنهء دشتی ماند و برگ او بزرگتر باشد و ساق او سطبرتر و... فوتنج در فا گفته شود. (از نسخهء خطی ترجمهء صیدنهء ابوریحان بیرونی).
(1) - Arbuste.
(2) - Menthe pouliot zizyphis. Spina christi.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر