«لغت نامه دهخدا»
[حِ] (ع اِ) زمین بلند و دراز. آنچه از زمین بلند برآمده باشد. || پیوندی که به دامن خیمه و خرگاه درآورند وقتی که بلند باشد از زمین. (منتهی الارب). آنچه به تَهِ خیمه وصل کنند چون از زمین بلند باشد. پیوند دادن در دامن خیمه. (تاج المصادر بیهقی). || عطیهء کم. عطاء اندک. (منتهی الارب). || شی ء قلیل. چیز کم. ج، احتار.